Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/22236 K.2023/6689

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; I - Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde, Sanığın iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından eylemine uyan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/4 ve 151/1. maddelerinde öngörülen cezaların üst sınırına göre 5237 sayılı Kanun’un 66/1-e maddesi uyarınca hesaplanan 8 yıllık dava zamanaşımının, ilk mahkumiyet hükmünün verildiği 25.03.2015 tarihinden karar tarihine kadar geçtiği gözetilmeden zamanaşımı nedeniyle davaların düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde hükümler kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davalarının isteme aykırı olarak, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

II - Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince,

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

Sanığın adli sicil kaydında yer ... ve tekerrüre esas alınan ... 15. Asliye Ceza Mahkemesinin, 2013/497 Esas, 2013/527 Karar sayılı ilamında, birden fazla suçtan verilmiş cezalar olduğu gözetilerek, bu cezalardan en ağırının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, ilamın tamamının tekerrüre esas alınması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,