Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/22357 K.2025/24077

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle ve hükmedilen cezanın türü ve süresine göre sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin reddine karar verilmekle gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, olay yerinde sanığın DNA ve parmak izinin elde edilmediğine, salt sanığın ikrarının mahkûmiyet için yeterli olmadığına, kamera kayıtlarında netlik bulunmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği beraat kararı verilmesi gerektiğine, katılanın bildirdiği zarar miktarına ilişkin belge veya fatura sunulmadığına, bilirkişi incelemesi yaptırılmadığına, suç vasfının TCK'nın 142/2-h değil 142/1-e maddesi kapsamında olduğuna,

sanığın samimi beyanına rağmen indirim yapılmadan teşdiden ceza verildiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içerisindeki 15.06.2022 tarihli Kamera Kayıt Sistemi İnceleme ve Çözüm Tutanağına göre, sanığın yüz ve baş kısmını maske ile kapatarak etrafı tel örgüyle çevrili ve kapısı kilitli bulunan role istasyonunda verici direğindeki kabloyu sökerek çalması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-f-h. maddelerinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanun'un 142/2-h. maddesi ile uygulama yapılması, her iki bentte öngörülen cezaların aynı olması nedeniyle sonuca etkili görülmediğinden;

sanık hakkında mükerrirliğe esas alınan ilâmda da 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmış olması nedeniyle sanığın ikinci kez mükerrir sayılması gerekirken, (birinci kez) mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi ile yetinilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedenleri yapılmamıştır.