Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/22583 K.2025/4168

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun’un 280/1-e maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hâllerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, İstanbul 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.11.2019 tarihli ve 2019/336 Esas, 2019/630 Karar sayılı dosyasında verilen beraat hükmüne yönelik yapılan istinaf incelemesi neticesinde, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesinin, 01.12.2020 tarihli ve 2020/877 Esas, 2020/713 Karar sayılı kararı ile " ...Olay dahilinde 06.10.2017 tarihinde saat 19.38'de katılanın telefonunu kullandığı anlaşılan ... isimli,

TC: [TCKN] kimlik numaralı olup adına [TELEFON] numaralı telefon hattının kayıtlı olduğu şahsın araştırılıp suça konu telefonun ne şekilde eline geçtiği kimden aldığı konusunda beyanlarının alınması gerekirken bu konuda herhangi bir araştırma yapılmaması bu suretle tanık dinlenilmeden hüküm verilmesi ve sanığın savunmalarının hırsızlık suçunu işlediğine dair teville ikrar mahiyetinde bulunduğu hususu gözetilmeden hayatın olağan akışına uymayan değerlendirilmeler ile ve delillere yanlış anlam verilerek sanığın mahkumiyeti yerine beraatina karar verilmesi" nedeniyle hükmün bozulmasına karar verildiği,

ancak verilen bu bozma kararının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-e maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı verilmesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı gözetilerek.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesinin, 01.12.2020 tarihli ve 2020/877 Esas, 2020/713 sayılı kararının ve bu karar üzerine yeniden yargılama yapan İstanbul 22. Asliye Ceza Mahkemesinin, 06.07.2022 tarihli ve 2021/8 Esas, 2022/424 Karar sayılı kararının hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşma açılarak ve taraflar da çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre yeniden hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hükmün bozulmasına karar verilmesi,