Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/22953 K.2024/9422

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesinin 20.12.2022 tarihli ve 2022/3508 Esas, 2022/2629 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 280/1-e maddesinde Bölge Adliye Mahkemelerinin duruşma açmaksızın hükmün bozulmasına karar verebileceği hallerin sınırlı olarak sayıldığı, dosya içeriğine göre, Lüleburgaz 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 07.07.2020 tarihli ve 2019/245 Esas, 2020/250 Karar sayılı dosyasında verilen mahkûmiyet hükmüne yönelik istinaf istemi üzerine yapılan inceleme neticesinde, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesinin, 01.12.2021 tarihli ve 2020/1888 Esas, 2021/1917 Karar sayılı kararı ile,

sanık hakkında ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesinin uygulanması suretiyle mahkûmiyet hükmü kurulması gerekçesiyle bozulmasına karar verildiği, ancak dosyanın incelenmesinde sanığın katılana yönelik gerçekleştirdiği ikinci eylemi ile ilgili ayrı bir iddianamenin mevcut olduğu; bu nedenle bir hukuka aykırılığın bulunmadığı gibi, bozma kararında belirtilen hukuka aykırılıkların aynı Kanun’un 280/1-e maddesinde sınırlı olarak sayılan bozma nedenleri arasında gösterilmediği,

zira her ne kadar 5271 sayılı Kanun'un 289/1-i maddesinde belirtilen "hükmün hukuka aykırı yöntemlerle elde edilen delile dayanması" kesin hukuka aykırılık halinin mevcut olduğundan bahisle istinaf merciince bozma kararı verilmiş ise de, bozma nedeni olarak gösterilen ve yukarıda sayılan hukuka aykırılıkların hiç birisinin bu bent kapsamına girmediği anlaşılmakla, buna göre Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince davanın yeniden görülmesine karar verilerek yapılacak duruşma sonucunda hukuka aykırılığın giderilmesi yerine,

dosya üzerinden yapılan inceleme neticesinde bozma kararı verilmesinin ve anılan karara yönelik direnme yetkisi bulunmayan İlk Derece Mahkemesince yeniden hüküm kurulmasının yasal dayanağının bulunmadığı gözetilerek.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 29. Ceza Dairesinin, 01.12.2021 tarihli ve 2020/1888 Esas, 2021/1917 Karar sayılı kararı ile bozma üzerine Lüleburgaz 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 17.11.2022 tarihli ve 2022/130 Esas, 2022/569 Karar sayılı kararının hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1-5271 sayılı Kanun'un 280/1-g maddesi uyarınca davanın yeniden görülmesine karar verilerek, duruşma açılıp, taraflar çağrılarak delillerin değerlendirilmesi sonucunda anılan Kanun maddesinin 2. fıkrasına göre hukuka aykırılığın Bölge Adliye Mahkemesince giderilmesi sonucunda yeniden hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-5237 sayılı TCK’nın 142. maddesinde 6545 sayılı Kanun’un 62. maddesi ile yapılan ve 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik uyarınca, sanığa yüklenen TCK’nın 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezaların alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2021 tarihli ve 2021/35 E., 2021/473 K. sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK’nın 150/3. maddesi uyarınca sanığa zorunlu müdafii atanması ve müdafii huzurunda savunmasının alınması gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek aynı Kanun’un 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma haklarının kısıtlanması,