Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/22985 K.2025/1886

Sanık hakkında bozmaya uyularak kurulan hükmün, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 15.09.2022 tarihli bozma kararına istianeden sanığın eylemine uyan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e maddesine göre hapis cezasının alt sınırının 3 yıldan başladığı gözetilerek temel ceza belirlenip aynı Kanun'un 61. maddesi çerçevesinde artırım ve indirim maddeleri de uygulanarak tespit edilen sonuç ceza üzerinden "cezalandırılmasına" denildikten sonra 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakka konu olan "6000 TL adlî para cezası üzerinden infazına" şeklinde hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde uygulama maddesi aynı Kanun'un 142/1-e olarak belirlendikten sonra ceza tayini ve kişiselleştirme uygulamasının 141/1. maddesinde düzenlenen miktar üzerinden yapılması,