Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/23088 K.2025/21923

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz talebinin gerekçe belirtilmeden yalnızca yerel mahkeme kararına atıfta bulunarak karar verildiği, sanığın beyanları, katılan beyanları, olay yeri tespitleri, tanık anlatımları ve diğer tüm bilgi ve belgelerin yargılama esnasında kapsamlı bir şekilde değerlendirilmediği, sanığın kolluk ve mahkemedeki ifadelerinin amacından uzak bir şekilde değerlendirildiği, sanığın üzerine atılı suç yönünden suçun unsurlarının gerçekleşmediği, suçun sübuta ermediği,

yerel mahkemenin hükmüne dayanak yaptığı delillerin yasal mevzuata ve yerleşik içtihatlara uygun olmayıp, denetime elverişli olmadıkları, dosyada sanığın cezalandırılmasına yetecek delilin mevcut olmadığı, suç konusunun maddi değerinin azlığı ile sanığın zorda kalmasından ötürü ihtiyaçlarının temini için suça konu bu fiili gerçekleştirdiğini savunmalarında belirttiğine yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;