Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/23143 K.2025/21633

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır" ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise. "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir" şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanığın bu suçu işlediğine dair kuvvetli suç şüphesi bulunduğuna dair soyut ifadelerden başka somut herhangi bir delil bulunmadığına, sanığın cezalandırılabilmesi için her türlü şüpheden uzak, kesin, inandırıcı ve mahkûmiyete yeter delil elde edilmesi gerektiğine, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanığın lehine hareket edilmesi gerektiğine, bu nedenle sanığın beraati yerine mahkûmiyetine karar verilmesinin usûl ve yasaya aykırı olduğuna,

müvekkilinin hiç bir şekilde üzerine atılı suçu işlemediğine, suçun hiç bir unsurunun oluşmadığına ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;