Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/23346 K.2024/3405

Dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın adli sicil kaydında yer alan, İstanbul Anadolu 19. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.02.2014 tarihli ve 2013/175 Esas, 2014/102 Karar sayılı 19.12.2019 kesinleşme tarihli ilâmının kesinleşme tarihinin suç tarihinden sonra olduğu, suç tarihinden sonra kesinleşen hükümlülüklerin tekerrüre esas alınamayacağı ancak adli sicil kaydında yazılı olan İstanbul 28. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.04.2016 tarihinde kesinleşen 2013/358 Esas, 2016/139 Karar sayılı mahkûmiyet kararının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince istem gibi BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan hüküm fıkrasından tekerrür uygulamasına ilişkin bölümlerin çıkartılmasına,

'' İstanbul 28. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.04.2016 tarihinde kesinleşen 2013/358 Esas, 2016/139 Karar sayılı ilamı ile resmi belgede sahtecilik suçundan verilen 2 yıl 1 ay hapis cezasını içeren ilamın tekerrüre esas alınmasına'', ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak,