Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/23382 K.2023/7915

Sanıklar hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanıklar hakkında “suçun işleniş biçimi, suçun işlendiği zaman ve yer, meydana gelen zarar ve sanıkların kastının yoğunluğu dikkate alınarak takdiren alt sınırdan olmak üzere” şeklindeki gerekçe ile ceza tayin edildiği belirtilerek ... ceza olarak 3 yıl hapis cezası belirlenmiş ise de; suç tarihi dikkate alındığında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b maddesinde ... cezanın alt sınırının 2 yıl hapis cezası olduğu gözetilmeden, 3 yıl hapis cezasına hükmedilmek suretiyle fazla ceza tayini,

2-Soruşturma aşamasında gerçekleşen etkin pişmanlık nedeniyle sanıkların cezasından doğru bir şekilde 2/3 oranında indirim yapıldığı halde, uygulama maddesi olarak 5237 sayılı Kanun’un 168/1. maddesi yerine, aynı Kanun’un 168/2 maddesinin gösterilmesi,