Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/23550 K.2025/6925

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 17.02.2020 tarihli ve 2019/1844 Esas, 2020/573 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanığın 25.02.2021 ve 10.06.2021 tarihli dilekçeleri ile temyiz başvurusu ile birlikte eski hale getirme isteminde bulunduğu, hükmün incelenmesinde.

17.02.2020 tarihli Bölge Adliye Mahkemesi kararının sanık ve müdafiinin yokluğunda verilerek sanık müdafiine tebliğ edildiği ancak sanık müdafiinin temyiz talebinde bulunmadığı, her ne kadar 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 11. maddesi uyarınca vekil vasıtası ile takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılması gerektiği belirtilmiş ise de Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarih, 2019/573 Esas, 2022/119 Karar sayılı ilamında da bahsedildiği üzere.

7201 sayılı Kanun’un 11. maddesinde yapılan değişikliğe ilişkin (...Ancak, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun, kararların sanıklara tebliğ edilmelerine ilişkin hükümleri saklıdır) gerekçesinde ortaya konan sakıncalı hâlin gerçekleşmiş olduğu anlaşılmakla, sanığın eski hale getirme talebinin kabulü ile öğrenme üzerine temyiz isteminin süresinde olduğu belirlenerek yapılan incelemede

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.