Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/23652 K.2024/5500

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

11.02.2023 tarihli (Mükerrer sayılı) Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 120 sayılı “Olağanüstü Hal Kapsamında Yargı Alanında Alınan Tedbirlere İlişkin Cumhurbaşkanlığı Kararnamesi” ile deprem nedeniyle olağanüstü hal ilan edilen illerde sürelerin 06.02.2023 (Bu tarih dâhil) tarihinden itibaren 06.04.2023 (Bu tarih dâhil) tarihine kadar durmasına,

duran sürelerin, durma sürenin sona erdiği günü takip eden 07.04.2023 gününden itibaren işlemeye başlayacağına karar verildiği anlaşılmakla, sanık müdafiine 29.01.2023 tarihinde, sanığa ise 25.01.2023 tarihinde tebliğ edilen karara yönelik sanık müdafiinin 27.02.2023 tarihli, sanığın ise 10.03.2023 tarihli temyiz istemlerinin 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği süresinde olduğu belirlenerek ve sanık müdafiinin sadece hırsızlık suçundan kurulan hükmü temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede;

1- Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik sanığın temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanığın temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2- Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik sanık ile müdafiinin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanunun 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin “pişman olduğuna, lehine hükümlerin uygulanması gerektiğine ” ilişkin olduğu; sanık müdafiinin temyiz isteminin " sanığın cezalandırılması için yeterli delil bulunmadığına, sanığın savunma hakkının kısıtlandığına, hükmedilen cezanın ağır olduğuna, sanığın atılı suçtan beraat etmesi gerektiğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen TCK'nın 142/2-h, 143. maddelerinde öngörülen suçun gerektirdiği cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2021 tarihli, 2021/35 E., 2021/473 K. sayılı kararı dikkate alınarak, 5271 sayılı CMK'nın 150/3. maddesi uyarınca Mahkemece sanığa zorunlu müdafi atanmış ise de, kararın açıklandığı son duruşmada sanık müdafii hazır bulunmaksızın hüküm kurulmak suretiyle CMK'nın 188/1 ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılarak sanığın savunma hakkının kısıtlanması,