Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/23811 K.2025/24334

Sanığın temyiz istemi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 23.03.2023 tarihli ek karar ile mala zarar verme suçundan verilen istinaf talebinin esastan reddine dair kararına yönelik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a-son maddesi gereğince kesin olması nedeniyle sanığın temyiz isteminin reddine karar verildiği ve temyiz isteminin reddine dair ek kararın sanığa usûlüne uygun olarak tebliğ edilmesine rağmen temyiz edilmediği anlaşılmakla hırsızlık suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılan incelemede;

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin, suç vasfında hataya düşüldüğü ve kararın bozulması gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;