Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/23991 K.2026/329

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen hükme yönelik sanık müdafiinin temyiz talebinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 03.01.2023 tarihli ek kararı ile reddine karar verildiği ve bu ek kararın sanık müdafiine 05.01.2023 tarihinde tebliğ edildiği, ancak sanık müdafiinin anılan ek kararı temyiz etmediği anlaşılmakla, temyizin kapsamının hırsızlık suçundan kurulan istinaf başvurusunun esastan reddi kararı olduğu belirlenerek yapılan incelemede,

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, sanık hakkında eksik inceleme, yetersiz değerlendirme ve delil yetersizliğine rağmen yerel mahkeme sanık lehine olan hiçbir cezai yaptırımı uygulama ve verilen cezada takdiri indirim yoluna dahi gitmeden üst limitten cezalandırma yoluna gittiğini, Kararın hukuka aykırı olduğunu ve sanık hakkında beraat verilmesi talebine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;