Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/2414 K.2025/15671

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanığın temyiz isteminin, eksik incelemeyle, suçun sübutuna ilişkin deliller konusunda araştırma yapılmadan karar verildiğine, ağabeyinin tanıştığı iki kişinin para geleceğini, borçlarının olduğunu söylemeleri üzerine hesabına para geldiğini, bu kişilerin kendisini arayıp parayı çabuk çek yoksa çekemezsin dediklerine, parayı çekmeden bankadan ayrıldığına, bu insanları tanımadığına, suç olduğunu bilmediğine, suçun manevi unsuru olan suç kastının bulunmadığından beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;