Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/24243 K.2025/21826

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 16.05.2023 tarihli ve 2022/4108 Esas, 2023/1700 Karar sayılı kararına yönelik sanık müdafii tarafından temyiz isteminde bulunulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 31.05.2023 tarihli ve 2022/4108 Esas, 2023/1700 Karar sayılı ek kararı ile iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçları yönünden verilen kararların 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a maddesi gereğince kesin olması nedeni ile sanık müdafiinin temyiz isteminin reddine karar verildiği, 31.05.2023 tarihli ek kararın sanık müdafiine tebliğ edildiği,

ancak sanık müdafiinin ek kararı temyiz etmediği, sanığın ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 16.05.2023 tarihli ve 2022/4108 Esas, 2023/1700 Karar sayılı kararına yönelik 06.06.2023 tarihli temyiz dilekçesi içeriğine göre hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme suçlarına yönelik temyiz isteminde bulunduğu, ancak ek karar tarihinden sonra 06.06.2023 tarihli dilekçe ile temyiz isteminde bulunulması nedeni ile 31.05.2023 tarihli ek kararda sanığın temyiz istemi yönünden karar verilmediği hususları birlikte değerlendirilmekle;

sanığın temyiz isteminin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 16.05.2023 tarihli ve 2022/4108 Esas, 2023/1700 Karar sayılı asıl kararına ve hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlâli, mala zarar verme suçlarına yönelik olduğu, sanık müdafiinin temyiz isteminin ise. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 16.05.2023 tarihli ve 2022/4108 Esas, 2023/1700 Karar sayılı asıl kararına ve sadece hırsızlık suçuna yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1- Sanık hakkına iş yeri dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından verilen istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararlara yönelik temyiz isteminin incelemesinde

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 16.05.2023 tarihli ve 2022/4108 Esas, 2023/1700 Karar sayılı kararının sanığın temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

Hükmolunan cezaların miktar ve türleri gözetildiğinde, 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname'ye uygun olarak REDDİNE,

2- Sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine dair karara yönelik temyiz istemlerinin incelemesinde

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin "Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır." ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; "Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir." şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık ve müdafiinin temyiz nedenlerinin "takdiri indirim nedenin uygulanmadığına" ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre, sanık ve müdafiinin diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adlî sicil kaydına göre, İstanbul 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.05.2012 tarihli ve 2010/357 Esas, 2012/1331 Karar sayılı ilâmına konu 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b, 143 maddelerinde düzenlenen hırsızlık suçundan verilmiş olan 2 yıl 6 ay hapis cezasının daha ağır olması sebebiyle tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, İstanbul 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.05.2017 tarihli ve 2016/558 Esas, 2017/244 Karar sayılı kararına konu 2 yıl 5 ay 15 gün hapis cezasının tekerrüre esas alınması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereğince Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasından 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkarılmasına ve yerine '' İstanbul 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 24.05.2012 tarihli ve 2010/357 Esas, 2012/1331 Karar sayılı ilâmına konu hırsızlık suçundan verilmiş olan 2 yıl 6 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınmasına;

ancak aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle 5271 sayılı Kanun'un 307/son. maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkı korunarak, 5275 sayılı Kanun’un 108/2. maddesi gereğince mükerrir olan sanık hakkında koşullu salıverme süresine eklenecek sürenin İstanbul 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.05.2017 tarihli ve 2016/558 Esas, 2017/244 Karar sayılı ilâmında yer alan 2 yıl 5 ay 15 gün hapis cezasına göre belirlenmesine" ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle,