Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/2439 K.2024/5553

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Sanığın atılı suçu aşamalarda kabul etmediği anlaşılmakla; 02.07.2014 tarihli bozma ilâmında da belirtildiği üzere, olayın tek görgü tanığı olan ve soruşturma evresinde bilgisine başvurulan T. A.'nın tanık sıfatıyla beyanının alınmasının zorunlu olduğunun gözetilmemesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 210. maddesine aykırı davranılması,

2- Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 02.07.2014 tarihli bozma ilâmından önce verilen ve yalnızca sanık tarafından temyiz edilen 07.04.2009 tarihli kararda sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından hükmolunun sırasıyla 1 yıl 2 ay ve 1 yıl hapis cezalarının 5237 sayılı TCK'nın 50/1-f. maddesine göre sırasıyla 8 ay ve 6 ay süre ile kamuya yararlı bir işte çalışma seçenek tedbirine çevrilmeleri karşısında;

seçenek tedbire çevirme kararının 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanık için kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, sanık hakkında temyize konu hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçlarından verilen cezaların 5237 sayılı TCK'nın 50. maddeleri uyarınca seçenek yaptırıma çevrilmeleri gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi suretiyle 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesine muhalefet edilmesi,