Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/2507 K.2024/175

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 231. maddesinin 8. fıkrasında, hükmün açıklanmasının geri bırakılması hâlinde, denetim süresi içinde dava zamanaşımının duracağı ve maddenin 11. fıkrasında, denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlenmesi hâlinde mahkemece hükmün açıklanacağı düzenlenmiş olup, duran zamanaşımının, denetim süresi içinde işlenen suçtan dolayı verilen hükümlülük kararının kesinleşmesi koşuluyla suçun işlendiği tarihte yeniden işlemeye başlayacağı, sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın kesinleştiği 28.03.2014 tarihinde zamanaşımının durduğu ve deneme devresinde ikinci suçun işlendiği 30.08.2018 tarihinde yeniden işlemeye başladığı, bu nedenle zamanaşımı süresinin dolmadığı belirlenerek yapılan incelemede,

Yargıtay 13. Ceza Dairesinin, bozmaya ilişkin 31.10.2013 tarihli ve 2012/17818 Esas, 2013/31052 Karar sayılı ilâmına uyulduğu hâlde mala zarar verme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 168/2. maddesi gereğince indirim yapılması gerekirken 5237 sayılı Kanun'un 168/1. maddesi gereğince indirim yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, Mahkemenin kanaat ve takdiri ile incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır. Ancak;

Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 31.10.2013 tarihli bozma ilâmından önce verilen ve sadece sanık müdafii tarafından temyiz edilen 15.10.2009 tarihli kararda sanık hakkında, hırsızlık, mala zarar verme ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından verilen hapis cezasının ertelendiği, aleyhe temyiz bulunmaması nedeniyle bu kararın, bozmadan sonra kurulan hükümlerde, 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca sanık lehine kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeden, tayin olunan hapis cezalarının ertelenmesine yer olmadığına karar verilmesi,