Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/25107 K.2026/1240

Kanun'un 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi uyarınca temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: 5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır.

Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır." ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık müdafiinin temyiz isteminin "çek takibe konulduktan sonra katılan ve arkadaşlarının ofise gelerek sanıkla görüşme yaptıklarına, sanığın kendisinden araç alışverişinden doğan alacağının ödenmesini talep etmesi üzerine katılanın çalıntı çek şikâyetinde bulunduğuna, daha sonra haricen uzlaşma sağlandığından icra takibinden feragat edildiğine ve katılan tarafından da çalıntı çek iddiasından vazgeçileceği hususunda anlaştıklarına, hâl böyle iken sanığın çeki çaldığı iddiasının doğru olmadığına,

katılanın borcu ödemek zorunda kaldığı için içerlediğine, çekin takibe konulmasına kadar çalıntı çek iddiasında bulunulmaması nedeniyle sanığın beyanlarına itibar edilmesi gerektiğine, keşidecinin de çek dolayısıyla borcu olmadığını ve çeki hatır çeki olarak verdiğini iddia ettiğine, sanığın olayda tamamen suçsuz olduğuna" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede, Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak.

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Geyve Asliye Ceza Mahkemesinin 19.01.2016 tarihli ve 2014/762 Esas, 2016/24 Karar sayılı ilâmının Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 11.01.2024 tarihli ve 2022/4068 Esas, 2024/336 Karar sayılı ilamıyla onanmasına karar verilerek suç tarihinden sonra kesinleştiği ve bu hâliyle tekerrüre esas alınamayacağı, ancak;

sanığın adlî sicil kaydında bulunan Samsun 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.09.2018 tarihli 2018/283 Esas, 2018/621 Karar sayılı 15.10.2018 tarihinde kesinleşen ilâmı ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 155/2. maddesi kapsamında verilen 10 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan sebepten dolayı 5271 sayılı Kanun'un 302/2. maddesi gereği Tebliğname'ye aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili olan kısmın çıkartılarak,

yerine “Samsun 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.09.2018 tarihli ve 2018/283 Esas, 2018/621 Karar sayılı ve 15.10.2018 tarihinde kesinleşen ilamında hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan verilen 10 ay hapis ve 100.00 TL adli para cezası tekerrüre esas alınarak sanık hakkında hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” cümlesinin eklenmesi suretiyle,