Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/25191 K.2023/8582

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...'e verilen cezanın miktarı itibarîyla sanık ... müdafiinin duruşma talebinin 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 318. maddesi gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede;

1-Sanık ... hakkında şikâyetçilere yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Muş 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.10.2015 tarihli ve 2014/173 Esas, 2015/598 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında şikâyetçilere yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin Yargıtay 2. Ceza Dairesinin, 18.05.2022 tarihli 2020/25936 Esas, 2022/9824 Karar sayılı ilâmı ile onanarak kesinleşmesinden sonra kesinleşmiş hüküm bulunmasına rağmen mahkemece yeniden hüküm kurulduğu anlaşıldığından, karar yok hükmünde kabul edilerek bu hükme yönelik sanığın temyiz talebinin REDDİNE,

2-Sanıklar hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

3-Sanık ... hakkında şikâyetçilere yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümlere ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dosya kapsamında şikâyetçilerin hüküm verilmeden önce 21.06.2023 havale tarihli dilekçeleri ile sanık ...'in zararlarını karşıladıklarını bu nedenle şikâyetlerinden vazgeçtiklerini belirttikleri anlaşılmakla; sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 168/2. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,