Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/25422 K.2025/22319

Sanık müdafiinin temyiz istemi üzerine 08.03.2023 tarihli ek karar ile iş yeri dokunulmazlığının ihlâli suçundan verilen kararın kesin olması nedeniyle temyiz isteminin reddine karar verildiği, bu kararın sanık müdafiine tebliğ edilmesine rağmen ek karara yönelik temyiz isteminde bulunmadığı anlaşılmakla hırsızlık suçundan kurulan hükümle sınırlı olarak yapılan incelemede;

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

5271 sayılı Kanun’un 288. maddesinin “Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.” ve aynı Kanun’un 294. maddesinin ise; “Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.” şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin HTS ve servis kamera kayıtlarının celp edilmesi gerektiğine, bilirkişi raporunun yetersiz olduğuna, eksik inceleme ve araştırmayla karar verildiğine ilişkin olduğu belirlenerek;