Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/2545 K.2024/18406

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu,

kanun yolunda sanığın yüzüne karşı tefhim edilen hükümlere yönelik temyiz süresinin tebliğden itibaren başlayacağının belirtilmesi suretiyle yanıltılması nedeniyle 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği 14.12.2021 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın tekerrüre esas alınan Giresun 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 22.02.2013 tarihli ve 2012/243 Esas, 2013/125 Karar sayılı, 22.02.2013 tarihinde kesinleşen ilamına konu suçu işlediği sırada sanığın on sekiz yaşını tamamlamadığı, 5237 sayılı Kanun'un 58/5. maddesi hükmüne göre anılan karar nedeniyle sanığın mükerrir sayılamayacağı ve suç tarihi itibari ile de adli sicil kaydında başkaca tekerrüre esas mahiyette bir mahkumiyet kaydının bulunmadığı gözetilmeden, 5237 sayılı Kanun'un 58/6. maddesi gereğince sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve buna bağlı olarak denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi,