Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/25641 K.2025/22297

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanığın temyiz isteminin, "Hakkında etkin pişmanlık hükümleri uygulanmadan üst sınırdan ceza tayin edildiğine, hakkında hatalı olarak ikinci kez mükerrirliğe ilişkin hükümlerin uygulandığına ve hakkında lehe olan hükümlerin uygulanmasını talep ettiğine";

sanık müdafiinin temyiz isteminin, "sanık aleyhine verilen mahkûmiyet kararlarının usûl ve yasaya aykırı olduğuna, sanığın vermiş olduğu ifadesinde samimi beyanda bulunarak olayı anlattığına, suç işleme kastı bulunmadığına, suçu işlediğine ilişkin her türlü şüpheden uzak inandırıcı delil bulunmadığına, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine, sanık hakkında TCK'nın 142/2-h maddesinin uygulanmasının usûl ve yasaya aykırı olduğuna ve suçu kabul etmemekle birlikte suçun konusu dikkate alındığında TCK 145. madde uygulanması gerektiğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;