Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/25717 K.2025/933

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

O yer Cumhuriyet savcısı 17.04.2023 tarihinde müddeti muhafaza talebinde bulunmuş ise de, 11.05.2023 tarihinde temyizden vazgeçme konulu yazısında; 5237 sayılı Kanun'un 63 ve 54. maddeleri yönünden karar verilmemesi gerekçesiyle müddeti muhafaza talebinde bulunulmuş ise de sanıkların tutuklulukta kaldıkları sürelerin mahsubuna ve suçta kullanılan tornavidanın müsaderesine karar verildiği görüldüğünden temyiz talebinden vazgeçildiğini belirtmiştir.

Sanıkların eylemlerine uyan 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b ve 143. maddelerinde tanımlanan suç için öngörülen cezaların türü ve üst sınırlarına göre, aynı Kanun’un 66/1-e. maddesine göre hesaplanan 15 yıllık dava zamanaşımının, sanıklar hakkında ilk mahkûmiyet kararının verildiği 12.10.2006 tarihinden sanıklar hakkında bozma sonrası mahkumiyet kararının verildiği 12.04.2023 tarihine kadar geçtiği gözetilmeden ve sanıkların eylemlerine uyan 5237 sayılı Kanun'un 116/1-4 ve 119/1-c maddelerinde tanımlanan suç için öngörülen cezaların türü ve üst sınırlarına göre, aynı Kanun’un 66/1-e. maddesine göre hesaplanan 15 yıllık dava zamanaşımının, suç tarihi ile iddianame tarihi arasında geçtiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,