Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/25777 K.2025/23089

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin "sanığın ceza almasını gerektirecek, her türlü şüpheden uzak somut bir delil bulunmadığına, dosya içerisinde yer alan bütün maddi bulgular ve raporların sanığın suçu işlemediğine dair kanıtlar nitelikte olduğuna, ayrıca HTS kayıtlarının destekleyici delil/belirti niteliğinde olduğunun kabul edilmesi gerektiğine, yüksek mahkeme içtihatlarında,

söz konusu delillere dayanılarak mahkûmiyet kararı verilemeyeceğine ve sadece başkaca delilleri desteklemek amacıyla kullanılabilecekleri belirtildiğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede,

Sanık mükerrir olduğu hâlde hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.