Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/25824 K.2024/19438

Her ne kadar sanık müdafiinin 05.07.2023 tarihli temyiz dilekçesinde temyiz sebebi bildirilmemişse de, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 5. Ceza Dairesinin, 20.06.2023 tarihli kararında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 294 ve 295. maddelerine uygun şekilde gerekçeli temyiz başvurusunda bulunulması gerektiğine dair herhangi bir ihtarın bulunmadığı ve sanık müdafiinin 08.11.2023 tarihli ek temyiz dilekçesinde, temyiz sebepleri bildirildiği anlaşılmakla, Tebliğname'deki temyiz sebepleri gösterilmediğinden sanık müdafiinin temyiz isteminin reddine dair görüşe iştirak edilmemiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin ek temyiz dilekçesindeki temyiz isteminin, sanığın atılı suçu işlemediğine, sanık ikrar etse dahi tüm delillerin ortaya konulup incelenmesi ve bir bütün halinde değerlendirilmesi gerektiğine, kesin delil bulunmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği beraat kararı verilmesi gerektiğine, suç kastının bulunmadığına, lehe hükümlerin uygulanması talebine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;