Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/25952 K.2025/25095

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık müdafiinin temyiz isteminin, suç işleme kast ve iradesi olmadığına, suçun unsurlarının değerlendirilmemiş olduğuna, suçun gece vakti işlendiği yönünde delil bulunmadığına, lehe hükümler uygulanmadığına, verilen cezanın fazla olduğuna, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

İddianamede 5237 sayılı TCK'nın 142/2.h, 168/1, 53. maddesi uyarınca cezalandırılması talep edilen sanık hakkında hüküm kurulurken ek savunma hakkı verilmeden aynı Kanun'un 142/2-h, 143. maddeleri uygulanmak suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 226. maddesine aykırı davranılarak sanığın savunma haklarının kısıtlanması,