Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/26001 K.2025/22486

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık müdafiinin temyiz isteminin, mahkeme kararının eksik inceleme sonucu alındığına bu nedenle kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanığın atılı suçu işlemediğine, mağdurun kendi akrabasından başkaca tanık bulunmamakla birlikte tanık ifadelerinin çelişkili olduğuna, tanığın gözü ile görmediğini beyan ettiğine, anlatılanların hayatın olağan akışına aykırı olduğu gibi kesin ve subuta ermiş delillerle ispat edilemediğine, mağdurun şikâyetinden vazgeçtiğine bu durumun da zarara uğramadığının göstergesi olduğuna,

sanığın atılı suçu işlediği tam ve kesin olarak ispat edilemediğinden yalnızca mağdurun iddiasından öteye geçemediğinden şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince sanığın beraat etmesi gerektiğine, mahkemenin aksi kanaatte olması hâlinde lehe olan hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;