Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/26478 K.2025/18887

Sanıklar hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu,

03.05.2023 tarihli karar sanık ...'ın yüzüne karşı verilmiş ise de, kararda yasa yolu bildiriminde 5271 sayılı CMK'nın 263. maddesine göre bulunduğu cezaevi aracılığıyla kararları temyiz edebileceğinin belirtilmemesi suretiyle yanıltıldığının anlaşıldığı, sanığın 24.05.2023 tarihli temyiz talebinin öğrenme üzerine 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca süresinde olduğu, diğer sanıkların temyiz taleplerinin de 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi uyarınca süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 15.09.2022 tarihli bozma ilâmı öncesi yapılan yargılamada sanıkların neticeten 7 ay 15 hapis cezası ile cezalandırıldıkları ve anılan hükümlerin yalnızca sanıklar tarafından temyiz edildiği, bu hükümler aleyhine bir temyiz istemi bulunmadığı gözetilerek sanıklar hakkında tayin olunan cezanın 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak gereği 7 ay 15 gün hapis cezası üzerinden infazının yapılmasına karar verilmesi gerekirken, sanıkların neticeten 7 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına karar verilmesi, aynı gerekçe ile bozma öncesi hükümde hakkında TCK'nın 58. maddesi hükümleri uygulanmayan sanık ... hakkında TCK'nın 58. maddesi hükümlerinin uygulanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... ile sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi yollaması ile 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi gereği Tebliğname'ye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmeyip aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün olduğundan;