Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/2650 K.2024/10169

Yokluğunda verilen kararın, sanık yerine vasisine tebliğe çıkarılması ve MERNİS adresi şerhi ile doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi uyarınca tebliğ edilmesi nedeniyle 30.06.2015 tarihli tebligat işleminin geçersiz olduğunun anlaşılması karşısında; sanık ve müdafiinin öğrenme üzerine hükümleri süresinde temyiz ettikleri belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310. maddesi uyarınca temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanığın, olay günü gündüz vakti şikâyetçiye ait bağ evine pencere camını kırdıktan sonra rızaya aykırı olarak girmesi ve suça konu evden motorlu testere çalması şeklindeki eylemlerinin, suç tarihi itibarıyla 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 116/1 ve 151/1. maddelerinde düzenlenen hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarını oluşturduğu, bu suçlar için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun'un 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık zamanaşımının, süreyi kesen son işlem olan 12.05.2015 tarihli mahkûmiyet kararından inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,