Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/26583 K.2025/22673

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi uyarınca temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık müdafiinin temyiz isteminin, "sanığın atılı suçu işlediğine dair somut delil bulunmadığına, sanığın mola yerinde yemek yerken telefonu düşürmüş olabileceğine yönelik beyanı olduğuna.

Mahkeme gerekçeli kararında belirtildiği gibi sanığın olay yerine tuvalet ihtiyacı için gittiği sırada telefonunu düşürdüğü yönünde savunması olmadığına, keşif ve bilirkişi raporunun hatalı olduğuna, sanığın olay yerine gittiğine dair delil bulunmadığına, olay yerinde bulunan demir kesme makasında parmak izi bulunmadığına, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin gözetilmediğine, hüküm kurulurken orantılılık ilkesi gözetilmeden teşdit uygulandığına ve 5237 sayılı TCK’nın 142/5 maddesi kapsamında artırım yapıldığına, teşebbüs aşamasında kaldığı kabul edilen suç için indirim oranının daha fazla olması gerektiğine";

katılan vekilinin temyiz isteminin, "sanığın üst sınırdan cezalandırılması gerektiğine" yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;