Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/27317 K.2024/21629

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 23.02.2023 tarihli ve 2022/3721 Esas, 2022/783 Karar sayılı ek kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

Sanık müdafiine Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 19.12.2022 tarihli ve 2022/3721 Esas, 2022/783 Karar sayılı kararının 31.12.2022 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edildiği ve sanık müdafiinin temyiz isteminin 23.02.2023 tarihli ek kararla süre yönünden reddine karar verildiği, sanığa ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 16. Ceza Dairesinin, 19.12.2022 tarihli ve 2022/3721 Esas, 2022/783 Karar sayılı kararının tebliğ edilmediği,

Ceza Genel Kurulu’nun 24/02/2022 tarih 2019/16-573 Esas ve 2022/119 Karar sayılı kararında “ Ceza yargılamasında adil yargılanma hakkının bir parçası olarak etkin başvuru yolu, İnsan Hakları Avrupa Sözleşmesi'nin (İHAS) 13. maddesi ve CMK'nın 34. maddesinin ikinci fıkrası, Tebligat Kanunu'nun 11. maddesinin son cümlesi ile CMK'nın 35. maddesinin 2. fıkrasındaki düzenlemeler ve müdafi ile vekil arasındaki farklılıklar da gözetildiğinde;

sanığın ve müdafisinin yokluğunda verilen hükmün müdafiden başka, kamu davasının tarafı, süjesi, cezanın sorumlusu kısacası ilgilisi olan sanığa da ayrıca tebliğ edilmesi gerekmektedir.” şeklindeki kabul ve ilkeler göz önüne alındığında, gerekçeli kararın sanığa da tebliğ edilmesi gerekirken bu hususun göz ardı edilmesi sebebiyle gerekçeli kararın sanığa tebliğ edildiğine ilişkin evrakın varsa dosyaya eklenmesi, aksi takdirde gerekçeli kararın (öncelikle sanığın son bilinen adresine tebliğ yapılması, bu adrese tebligat yapılamaması halinde güncel MERNİS adresine tebliğ yapılmak suretiyle) tebliği ile,