Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/2754 K.2023/1922

Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 29.11.2019 tarihli ve 2019/792 Esas, 2019/2603 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

I. Mağdur ... yönünden kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde

Sanık hakkında, Bursa 25. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.01.2019 tarihli ve 2018/838 Esas, 2019/28 Karar sayılı kararı ile mağdur ...'a yönelik hırsızlık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-h, 145 ve 62. maddesi uyarınca kurulan “2 yıl 9 ay 10 gün” hapis cezası ile mahkûmiyet hükmüne konu cezanın türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca REDDİNE,

II. Mağdur ...'e yönelik kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde

5271 sayılı Kanun’un 294. maddesindeki ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.'', aynı Kanun’un 295/1. maddesindeki “Temyiz başvurusunda temyiz nedenleri gösterilmemişse temyiz başvurusu için belirlenen sürenin bitmesinden veya gerekçeli kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde hükmü temyiz olunan bölge adliye mahkemesine bu nedenleri içeren bir ek dilekçe verilir.” şeklindeki düzenlemeler gözetilerek, sanığın 30.12.2019 tarihinde temyiz nedenlerini içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu;