Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/2755 K.2025/10937

I) Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/2-a. maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı Kanun'un 298. maddesi uyarınca Tebliğname'ye aykırı olarak REDDİNE,

II) Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi uyarınca temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Kanun'un 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek; sanık müdafiinin temyiz isteminin, hırsızlık eyleminin binanın eklentisinden gerçekleştirilmediği gözetilmeden sanık hakkında nitelikli hırsızlık suçundan hüküm kurulmasının hukuka aykırı olduğuna ve şikâyetin bulunmadığı dikkate alınarak sanık hakkında alt sınırdan ceza tayin edilmesi gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın aşamalarda, suça konu ikamette şikâyetçi ile karşılaşmadığına ve hırsızlık suçunu tek başına işlediğine dair istikrarlı savunmaları ile şikâyetçinin kovuşturma aşamasında alınan beyanı birarada değerlendirildiğinde; sanığın yağma suçunu işlediğine dair savunmasının aksine şikâyetçinin sonradan değiştirdiği kolluk beyanı dışında her türlü şüpheden uzak, hukuka uygun, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı anlaşılmakla Mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmediğinden Tebliğname'deki bozma düşüncesine iştirâk edilmemiştir.