Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/27562 K.2024/4583

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın 06.07.2023 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hâle getirme isteminde de bulunduğunun anlaşılmasına ve eski hâle getirme isteği hakkındaki karar verme yetkisinin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olmasına göre; mahkemenin 24.07.2023 tarihli ek kararının yok hükmünde olduğu,

sanığın yokluğunda verilen kararın sanığın bilinen en son adresine Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi hâlinde, aynı Kanun’un 21/2. maddesi uyarınca MERNİS adresine tebligat yapılması gerekirken, sanığın bilinen en son adresi ile aynı olan MERNİS adresine doğrudan “MERNİS adresi” ibaresi ile çıkarılıp aynı konutta oturan kardeşine yapılan tebligat işleminin usûlsüz olduğu anlaşılmışsa da.

21.08.2021 tarihli uzlaşma talep eden dilekçesinden sanığın hükümlerden haberdar olduğu ve 7201 sayılı Kanun'un 32. maddesi uyarınca mahkûmiyet hükümlerini öğrenme üzerine tebliğ etmiş sayılması gerektiğinden,