Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/28308 K.2025/152

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I)Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen mahkûmiyet kararına yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Sanığın olay günü gece vakti şikâyetçinin ikâmetinin açık olan penceresinden içeri girmesi şeklinde gerçekleşen eylemine uyan TCK’nın 116/1-4. maddesinde düzenlenen konut dokunulmazlığının ihlali suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun’un 66/1-e ve 66/2. maddeleri uyarınca hesaplanan 8 yıl asli dava zamanaşımının, 12.03.2009 tarihli ilk mahkûmiyet kararının verildiği tarihten, temyiz incelemesine konu 13.06.2023 tarihindeki ikinci mahkûmiyet kararı arasında dolduğu gözetilmeden sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşürülmesi yerine yargılamaya devamla yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

II) Sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet kararına yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre sanığın diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan ve tekerrüre esas alınan Bursa 15. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.05.2008 tarihli ve 2007/129 E., 2008/424 K. sayılı ilâmında iki ayrı suçtan mahkûmiyet kararı bulunması karşısında; 5275 sayılı Kanun'un 108/2. maddesi gözetilerek, en ağır cezaya ilişkin mahkûmiyetin tekerrüre esas alınması gerekirken, ilamın tamamının tekerrüre esas alınması ile yazılı şekilde karar verilmesi,