Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/28341 K.2025/8833

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Suça sürüklenen çocuk ... hakkında İlk Derece Mahkemesince hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-a, 143, 43, 31/3, 62. maddeleri gereğince 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmişken, Bölge Adliye Mahkemesince suç vasfının 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesine uyduğu belirlenip, suçun gece vakti işlenmediği tespit edilerek suça sürüklenen çocuk hakkındaki cezanın temyiz yolunu açacak şekilde arttırılması suretiyle, kazanılmış hakkının korunarak 3 yıl 5 ay 20 gün hapis cezasına hükmedilip sehven kesin olduğu ifade edilip,

suça sürüklenen çocuk müdafiinin bu karara karşı kanun yoluna başvurulamayacağı şeklinde değerlendirilmesine sebebiyet verildiği, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz hakkı da bulunmadığı hâlde, Bölge Adliye Mahkemesince sanık hakkında hükmedilen beraat kararına yönelik temyizi de yanlış yorumlanarak suça sürüklenen çocuk hakkındaki hükme yönelik olduğu kabul edilip, hükmün kesin olduğundan bahisle ret kararı verildiği,

sonuç olarak suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan temyizi kabil olan hükme yönelik temyizi başvurusunda bulunup bulunmayacağına ilişkin iradesini oluşturma ve ortaya koymasına uygun bir tebligat yapılmadığı anlaşıldığından,