Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/28367 K.2024/828

Sanık hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarından Kahramanmaraş Cumhuriyet Başsavcılığının, 2017/6399 Esas No.lu iddianamesi ile açılan dava sonucunda, Kahramanmaraş 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.01.2018 tarihli ve 2017/938 Esas, 2018/54 Karar sayılı kararı ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h maddesi gereğince hırsızlık suçundan 6 yıl, konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan 5237 sayılı Kanun'un 116/1. maddesi uyarınca 1 yıl, mala zarar verme suçundan aynı Kanun'un 151/1. maddesi gereğince 1 yıl hapis cezası ile mahkûmiyetine dair kararın,

sanık ve O yer Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf edilmesi üzerine Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 19.10.2018 tarihli ve 2018/1227 Esas, 2018/2052 Karar sayılı kararı ile hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği, kararın sanık tarafından 02.11.2018 tarihli dilekçe ile sadece hırsızlık suçu bakımından temyiz edildiği, Bölge Adliye Mahkemesince hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçları bakımından kurulan hükümlerin temyiz edildiği kabul edilerek,

06.11.2018 tarihli ek karar ile konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçları bakımından temyiz talebinin reddine karar verildiği, bu kararın da temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 17. Ceza Dairesinin, 10.09.2019 tarihli ve 2019/207 Esas, 2019/10719 Karar sayılı kararı ile, sanığın temyiz dilekçelerinde hükümlerin hukukî yönüne ilişkin herhangi bir sebep göstermemesi nedeniyle temyiz istemlerinin reddine karar verildiği,

"sanığın 02.11.2018 tarihli temyiz dilekçesinin temyiz sebebi içerdiği" şeklindeki gerekçe ile Yargıtay (Kapatılan) 17. Ceza Dairesinin kararına karşı, sadece hırsızlık suçu bakımından 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 308. maddesi uyarınca Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 09.11.2023 tarihli ve KD-2023/111732 sayılı itirazı üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, 5271 sayılı Kanun'un 308. maddesinin, 6352 sayılı Kanun'un 99. maddesi ile eklenen 3. fıkrası uyarınca yapılan incelemede;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hırsızlık suçundan verilen mahkûmiyet kararına yönelik 02.11.2018 tarihli dilekçe incelendiğinde, konut dokunulmazlığının ihlâli ve mala zarar verme suçlarını işlediğini kabul ettiği, hırsızlık suçuna yönelik olarak ise, "...o evden bir şey almadım, çıkarmadım, çalmadım, diğer iki suç da kabulümdür, lakin ben, kullandığım, barındığım evden hiçbir şey çıkarmadım...

Anlatmak istediğim üzerime kalan bu hırsızlık suçunu ben işlemedim, işlemediğim halde mahkeme aşamasında, müştekinin zararının 500,00 ile 1.000,00 lira olabileceğini düşünerek zararını karşılayarak alacağım cezanın yarıya düşmesi adına da bu suçu üstlenmeyi göze almıştım. Lakin müşteki alınan bakırlarına, zararına karşılık 10.000,00 lira gibi bir meblağ istemesiyle de ben bu suçu üstlenmedim...

Üzerime kalan bu suçtan beraatimi talep ediyorum" şeklindeki beyanlarıyla temyiz sebepleri ileri sürdüğü anlaşıldığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09.11.2023 tarihli ve KD-2023/111732 sayılı İTİRAZININ KABULÜNE ve Yargıtay (Kapatılan) 17. Ceza Dairesinin, 10.09.2019 tarihli ve 2019/207 Esas, 2019/10719 Karar sayılı sanık hakkındaki ret kararının KALDIRILMASINA karar verilerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1-Sanığın adlî sicil kaydında yer alan ve ikinci kez tekerrüre esas alınan Kahramanmaraş 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.03.2017 tarihli ve 2017/398 Esas, 2017/562 Karar sayılı ilâmında, birden fazla suçtan verilmiş cezalar olduğu gözetilerek, bu cezalardan en ağırının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, ilâmın tamamının tekerrüre esas alınması suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması, 2- 5275 sayılı Kanun'un 108/3. maddesinde belirlenen ikinci defa tekerrür hükümlerinin uygulanması durumunda cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verilmeyecek olmasının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları, bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5271 sayılı Kanun'un 302/2 maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 303. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan sanık hakkında Kahramanmaraş 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.03.2017 tarihli ve 2017/398 Esas, 2017/562 Karar sayılı ilâmındaki,

5237 sayılı Kanun'un 142/2-h maddesi kapsamındaki hırsızlık suçundan verilen 3 yıl 9 ay hapis cezasının tekerrüre esas alınmasına ve tekerrür hükmü ile ilgili paragraftan "cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" ibaresinin çıkartılmasına karar verilmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Kahramanmaraş 5. Asliye Ceza Mahkemesine,