Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/28620 K.2024/20881

Dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığın, hakkındaki mahkûmiyet hükümlerinin kesinleşmesinden sonra dosyaya sunduğu 21.03.2023 tarihli dilekçesindeki anlatımından temyiz başvurusu ile birlikte eski hâle getirme isteminde bulunduğunun anlaşılması ve eski hâle getirme istemi hakkındaki karar verme yetkisinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

03.05.2021 tarihinde sanık müdafiine usulüne uygun şekilde tebliğ edilen İzmir Bölge Adliye Mahkemesinin 05.04.2021 tarihli ve 2021/562 E., 2021/1043 K. sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyiz edilmediği anlaşılmakla birlikte, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.02.2022 tarihli ve 2019/16-573 Esas, 2022/119 Karar sayılı ilâmında da bahsedildiği üzere, 7201 sayılı Kanun'un 11/1. maddesinin son cümlesi ve 5271 sayılı Kanun'un 35/2. maddesi gereğince hükmün müdafiden başka sanığa da ayrıca tebliğ edilmesinin gerektiği,

halde kararın sanığa tebliğ edildiğine dair dava dosyasında herhangi bir tebligat belgesine rastlanılmadığı tespit edilmiş ise de, sanığın mahkemeye gönderdiği 01.09.2021 ve 13.09.2021 tarihli dilekçelerinde cezaî ehliyetinin bulunmadığını belirtilerek infazın durdurulmasını talep ettiği, 09.11.2021 tarihinde hakkında lehe hükümlerin uygulanmasını,16.05.2022 tarihinde uzlaşmak istediğini belirterek infazın durdurulmasını talep ettiğinin anlaşılması karşısında;