Karar Özeti
2. Ceza Dairesi 2023/28656 E. , 2024/9085 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ: Hırsızlık I. İSTEM Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07.11.2023 tarihli ve KYB-2023/108576 sayılı kanun yararına bozma isteminin; "1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesinde yer alan "Ceza Mahkemeleri
Karar Detayı
2. Ceza Dairesi 2023/28656 E. , 2024/9085 K. "İçtihat Metni" MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi SUÇ: Hırsızlık I. İSTEM Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 07.11.2023 tarihli ve KYB-2023/108576 sayılı kanun yararına bozma isteminin; "1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun 305. maddesinde yer alan "Ceza Mahkemelerinden verilen hükümler temyiz olunabilir. Ancak, onbeş sene ve ondan yukarı hürriyeti bağlayıcı cezalara ait hükümler hiç bir harç ve masrafa tabi olmaksızın Yargıtayca re'sen tetkik olunur. 1. (Değişik: 18/11/1992 - 3842/28 md.) İkimilyar liraya kadar (İkimilyar dahil) para cezalarına dair olan hükümler,(1) 2.(Değişik: 18/11/1992 - 3842/28 md.) Yukarı sınırı onmilyar lirayı geçmeyen para cezasını gerektiren suçlardan dolayı verilen beraat hükümleri,(1) 3. Bu Kanun ile sair kanunlarda kesin olduğu yazılı bulunan hükümler, Temyiz olunamaz. Bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz..." şeklindeki düzenlemenin Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği tarih olan 20/07/2016 tarihine kadar geçerlilik arz ettiği, Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesiyle birlikte 20/07/2016 tarihi itibariyle artık 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun istinaf başlıklı 272. maddesinin yürürlük kazanması ile birlikte anılan maddenin ilk halinde 1412 sayılı Kanun'daki gibi kesin olan hükümlerin tekerrüre esas alınamayacağına ilişkin bir düzenleme bulunmaması sebebiyle kesin nitelikteki adli para cezaları tekerrüre esas oluşturabiliyorken, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 272. maddesinde yer alan "(1) İlk derece mahkemelerinden verilen hükümlere karşı istinaf yoluna başvurulabilir. Ancak, onbeş yıl ve daha fazla hapis cezalarına ilişkin hükümler, bölge adliye mahkemesince re'sen incelenir. (2) Hükümden önce verilip hükme esas teşkil eden veya başkaca kanun yolu öngörülmemiş olan mahkeme kararlarına karşı da hükümle birlikte istinaf yoluna başvurulabilir. (3) Ancak; a) (Değişik: 31/3/2011-6217/23 md.) Hapis cezasından çevrilen adlî para cezaları hariç olmak üzere, sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dâhil adlî para cezasına mahkûmiyet hükümlerine, b) Üst sınırı beşyüz günü geçmeyen adlî para cezasını gerektiren suçlardan beraat hükümlerine, c) Kanunlarda kesin olduğu yazılı bulunan hükümlere, Karşı istinaf yoluna başvurulamaz." şeklindeki düzenlemenin son fıkrasına 14/04/2020 tarihinde 7242 sayılı Kanun'un 17. maddesiyle yapılan değişiklikle eklenen "Bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz" şeklindeki cümle gereğince, kesin nitelikteki adli para cezasına dair mahkumiyet hükümlerinin tekerrüre esas alınamayacağının anlaşıldığı nazara alındığında, Sanık hakkında ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına sebep olan sanığa ait adli sicil kaydında bulunan Selçuk Asliye Ceza Mahkemesinin 29/11/2018 tarihli ve 2018/519 esas, 2018/954 sayılı kararıyla verilen 3.000,00 Türk lirası adlî para cezasının, Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçtiği ve 5271 sayılı Kanun'un istinafa ilişkin hükümlerinin yürürlüğe girdiği 20/07/2016 tarihinden sonra verilen kesin nitelikte, doğrudan adli para cezası olduğunun anlaşılması karşısında, Ceza Genel Kurulu'nun 02/07/2020 tarihli ve 2019/13-123 esas, 2020/334 karar sayılı ilamında da kabul edildiği üzere sanığın tekerrüre esas alınan kesin nitelikteki adli para cezasına dair mahkumiyet hükmünün, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 272. maddesinin son fıkrasında yer alan "Bu suretle verilen hükümler tekerrüre esas olmaz." şeklindeki cümle gereğince, tekerrüre esas alınamayacağı, sanığın adli sicil kaydında başkaca ikinci kez tekerrüre esas alınabilecek nitelikte ilamın da bulunmadığı cihetle, sanık hakkında birinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanması yerine, ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasında isabet görülmemiştir. ” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır. II. GEREKÇE Sanık hakkında birinci kez mükerrirliğe esas alınan Selçuk Asliye Ceza Mahkemesinin 12.11.2020 tarihli ve 2019/520 Esas (gerekçeli kararda esas numarasının sehven 500 şeklinde yazıldığı), 2020/870 Karar sayılı kararının tekerrüre esas teşkil ettiği; ancak bu ilâmda da tekerrür hükümlerinin uygulandığı ve sanığın ikinci kez mükerrir kabul edilmesine neden olan Selçuk Asliye Ceza Mahkemesinin 29.11.2018 tarihli ve 2018/519 Esas, 2018/954 Karar sayılı kasten yaralama suçundan doğrudan verilen 3.000,00 TL adlî para cezasının hüküm tarihinde miktarı itibariyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 272/3. maddesi gereğince kesin nitelikte olduğu ve tekerrüre esas olmayacağı anlaşılmakla, sanık hakkında ikinci kez mükerrirlik hükümlerinin uygulanması koşullarının oluşmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması hukuka aykırı bulunmuştur. III. KARAR Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE, Selçuk Asliye Ceza Mahkemesinin 24.05.2022 tarihli ve 2021/844 Esas, 2022/609 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309/3. maddesi gereği KANUN YARARINA BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendinin verdiği yetkiyle; hüküm fıkrasından "TCK'nın 58/6. maddesi gereğince sanığa verilen cezanın İKİNCİ KEZ mükerrirlere özgü infaz rejimine göre ÇEKTİRİLMESİNE; 5275 sayılı Kanun'un 108/3. maddesi gereğince sanık hakkında ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanması nedeniyle KOŞULLU SALIVERMEDEN FAYDALANDIRILMAMASINA" şeklindeki bölümün ÇIKARILMASINA, yerine "cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına" ibaresinin EKLENMESİNE karar verilmesine, hükmün diğer bölümlerinin aynen korunmasına, 03.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.