Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/2883 K.2024/827

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

... hakkında Manisa 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 21.01.2014 tarihli ve 2013/765 Esas, 2014/3 Karar sayılı kararı ile, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-e, 143, 168/1. maddeleri uyarınca verilen 1 yıl 6 ay 22 gün hapis cezasının adı geçen tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 13. Ceza Dairesinin 26.04.2017 tarihli ve 2015/16893 Esas, 2017/4677 Karar sayılı kararı ile düzeltilerek onandığı, Manisa 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 06.07.2021 tarihinde kesinleşen 09.06.2021 tarihli ve 2020/380 Esas, 2021/158 Karar sayılı kararı ile ...'nın 21.03.1995 olan doğum tarihinin, 21.03.1996 olarak düzeltildiği,

... vasisince 20.08.2021 tarihli dilekçe ile, Kubilay Kaya tarafından ise 31.08.2021 tarihli dilekçe ile yargılanmanın yenilenmesi talebinde bulunulduğu, Mahkemece 20.08.2021 tarihli ek karar ile yargılamanın yenilenmesi talebinin kabule şayan olduğuna karar verildiği, duruşma açılarak yapılan yargılama sonucunda 12.11.2021 tarihli ek karar ile, 21.01.2014 tarihli hükmün iptali ile, 5237 sayılı Kanun'un 142/1-e, 143, 3/3, 168/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın kanun yolu bildiriminde istinafa tabi olduğunun belirtildiği,

adı geçen tarafından hükmün istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 26.01.2022 tarihli ve 2022/23 Esas, 2022/329 Karar sayılı kararı ile.

"CMK’nın 318/2. maddesine göre, ceza yargılamasında sanığın yaşının tespitiyle ilgili karşılaşılan sorunların ceza mahkemesince çözüleceği, somut olayda, yargılandığı aşamada yaşıyla ilgili herhangi bir sorun ileri sürülmeyen suça sürüklenen çocuk hakkında, mahkûmiyet hükmünün kesinleşmesinden sonra Manisa 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2020/380 Esas ve 2021/158 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk ...'nın 21.03.1995 olan doğum tarihinin 21.03.1996 olarak düzeltilerek nüfusa kayıt ve tesciline verdiği yaş tashihi kararının yargılanmanın yenilenmesi gerekçesi kabul edilerek tekrar hüküm kurulduğu fakat,

CMK’nın 311. maddesi kapsamında bu sebebin yargılamanın yenilenmesi sebebi olmayacağı düşünülmeden suça sürüklenen çocuk hakkında yeniden hüküm kurulmasının hukuki değerden yoksun olduğu, daha açık bir ifade ile hukuken yok hükmünde olduğu anlaşılmakla ve yeniden duruşma yapılarak davanın yeniden görülmesini, olayın daha fazla araştırılmasını, hükmün kaldırılmasını gerektirmeyen, düzeltilebilir hukuka aykırılık niteliğindeki CMK nın 223 maddesine aykırılık yönünden istinaf başvurusu yerinde" görülerek, Mahkemenin 12.11.2021 tarihli ek kararının tüm sonuçları ile kaldırılmasına,

21.01.2014 tarihli hükmün aynen korunması suretiyle hukuka aykırılığın düzeltilmesine ve düzeltilerek hukuka aykırılıklar giderildiğinden suça sürüklenen çocuk hakkındaki hırsızlık suçuna ait hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği belirlenerek yapılan incelemede;

Anayasa'nın 40/2, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 34/2, 231/2 ve 232/6. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarında başvurulacak kanun yolu, mercii, başvuru şekli, süresi ve bu sürenin başlangıcının açıkça ve ilgiliyi yanıltmayacak biçimde gösterilmesi gerektiği, Mahkemenin 12.11.2021 tarihli yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulü ile mahkûmiyete dair ek kararının temyiz kanun yoluna tâbi olduğu,

zira temyiz incelemesinden geçtikten sonra yargılamanın yenilenmesi yoluyla tekrar işin esasına girilmek suretiyle yargılamanın yenilenmesi talebi kabul veya reddedilenler kararların, kanun yolu denetiminin yine temyiz mercii olan Yargıtay tarafından yerine getirilmesi gerektiği, hüküm tarihleri farklı olsa dahi, her iki hükme konu olmuş fail ve fiilin aynı olduğu,

iptal edilen ilk kesin hüküm sonrasında verilen ikinci karar kesinleşinceye kadar ilk hüküm varlığını koruyacağından ve yeni hüküm kesinleşmekle hukuki sonuç ortaya koyacağından, Yargıtay tarafından yapılan temyiz incelemesi ile kesinleşmiş bir hükmü kaldıran yeni mahkeme kararının denetiminin de yine Yargıtay’ın temyiz incelemesine tabi tutulması gerektiği Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 02.06.2022 tarihli ve 2019/13-219 Esas,

2022/400 Karar sayılı kararında da detayları açıklandığın üzere Yargıtayın incelemesinden geçerek kesinleşen kararlara ilişkin yargılamanın yenilenmesi talebinin istinaf mahkemesince incelenmesi ve istinaf mahkemesi tarafından kararda değişikliğe gidilmesi veya bir daha temyiz incelemesine başvurulmayacak bir şekilde verilecek kararın usûl, mahkeme hiyerarşisi ve temyiz incelemesinden beklenen amaca ve en önemlisi de içtihat birliğine aykırı olacağı; bu kapsamda, suça sürüklenen çocuğun 15.11.2021 tarihli istinaf başvuru dilekçesinin, mahkûmiyet hükmüne yönelik süresinde verilmiş temyiz dilekçesi olarak kabulü ile,

İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin 26.01.2022 tarihli ve 2022/23 Esas, 2022/329 Karar sayılı kararının hukuki değerden yoksun olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

5271 sayılı Kanun'un 311/1-e maddesinde, "Yeni olaylar veya yeni deliller ortaya konulup da bunların yalnız başına veya önceden sunulan delillerle birlikte göz önüne alındıklarında sanığın beraatini veya daha hafif bir cezayı içeren kanun hükmünün uygulanması ile mahkûm edilmesini gerektirecek nitelikte olması" yargılamanın yenilenmesi nedenleri arasında sayılmış olup; bu tanımdan da anlaşılacağı üzere, sonradan ortaya çıkan bu olgunun, yargılama sırasında "mahkemece değerlendirilmemesi" ve “önemli” olması başka bir ifade ile,

ileri sürülen delillerin veya ortaya koyulan olayların, sanığın beraatine veya daha hafif bir ceza almasına neden olacak nitelikte olması gerekmekte olup, bu noktadan hareketle, suça sürüklenen çocuk hakkındaki yaş tashihi kararının Mahkemenin karar tarihi olan 21.01.2014 ve Yargıtay denetiminin yapıldığı 26.04.2017 tarihinden çok sonra 09.06.2021 tarihinde verilerek,

06.07.2021 tarihinde kesinleştiği ve bu yaş tashihinin, yaş küçüklüğü nedeniyle indirim yapılmasını düzenleyen TCK'nın 31/3. maddesi uygulanmak suretiyle, daha az ceza almayı gerektiren esaslı bir delil olması nedeniyle, ilk derece mahkemesince anılan delil esas alınmak ve duruşma açılmak suretiyle usulüne göre yapılan yargılama sonucunda verilen 12.11.2021 tarihli mahkûmiyet hükmünde hukuka ayrılık bulunmadığı anlaşıldığından;