Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/29132 K.2024/19472

Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü: Suça sürüklenen çocuğun yargılama konusu eylemi için,

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/1-b ve 31/2 maddeleri uyarınca belirlenecek cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e ve 66/2 maddelerinde belirtilen 4 yıllık olağan dava zamanaşımının (hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 16.11.2018 tarihi ile denetim süresi içerisnde yeni suçun işlendiği 16.08.2019 tarihleri arasında durduğu gözetildiğinde) ilk mahkûmiyet kararının verildiği 18.06.2014 tarihinden, ikinci mahkumiyet kararının verildiği 16.03.2023 tarihine kadar dolduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 1412 sayılı Kanun’un 321/1. maddesi gereği Tebliğname'ye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca hâlen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,