Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/2918 K.2025/12112

Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin 15.04.2019 tarihli ve 2019/809 Esas, 2019/1301 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü;

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. maddesinin, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, önce bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak,

Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi hâlinde, aynı Kanun’un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, bu adrese tebliğ yapılması gerekirken, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.12.2021 tarihli yazısı üzerine, yokluğunda verilen kararın katılanın en son bildirdiği adresten farklı olan MERNİS adresine tebliğe çıkarıldığı, bu tebligatın iade edilmesi üzerine de son bildirdiği adresten farklı olan MERNİS adresine Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesi gereğince MERNİS şerhi ile tebliğ edildiği,

yapılan bu karar tebliği işleminin ise usulsüz olduğu anlaşılmakla. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 15.04.2019 tarihli kararı ile temyiz dilekçesinin öncelikle katılanın kovuşturma aşamasında bildirdiği en son adresine başvurabileceği kanun yolları ve başvuru süresini bildirir biçimde usulüne uygun olarak tebliğinin yapılması, bu adresine tebliğ yapılamaması halinde katılanın güncel MERNİS adresine usulüne uygun olarak tebliğ edilmesi,