Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/29211 K.2024/5792

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen 11.10.2023 tarihli ve 2023/1679 Esas, 2023/3093 Karar sayılı ek kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 296/2. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre Ankara 18. Asliye Ceza Mahkemesince sanığın ve müdafisinin yüzüne karşı 13.02.2023 tarihinde hüküm verildiği, sanık müdafiinin 7 günlük istinaf süresi geçtikten sonra 09.03.2023 tarihinde istinaf dilekçesi verdiği, mahkemenin 13.03.2023 tarihli ek kararı ile istinaf talebinin süresinde yapılmaması nedeniyle reddine karar verildiği, bu ret kararının tebliği üzerine sanık müdafiinin 17.03.2023 tarihinde bu ek kararı istinaf ettiği, Bölge Adliye Mahkemesince Mahkemenin ek kararı yerinde bulunarak istinaf başvurusunun esastan reddine kesin olarak karar verildiği;

her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesi kararında istinaf başvurusunun esastan reddine kesin olarak karar verildiği belirtilmişse de aslen dosyanın esastan sonuçlandırılmadığı, dolayısıyla bu kararın özünde istinaf başvurusunun reddi kararı ve kesin nitelikte olduğu;