Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/29387 K.2024/6690

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mahkemenin 28.11.2008 tarihli ve 2006/381 E., 2008/505 K. sayılı kararıyla sanığın hırsızlık suçundan 2 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği; konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan ise 5237 sayılı Kanun'un 116/4. maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu hükümlerin sanık tarafından temyizi akabinde Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 10.04.2014 tarihli ve 2011/23276 E., 2014/6856 K. sayılı ilâmı ile hırsızlık suçundan kurulan hükmün onanmasına karar verildiği, konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün ise bozulmasına karar verildiği,

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 10.04.2014 tarihli bozma kararına uyularak yapılan yargılama sonucunda Mahkemenin 16.12.2014 tarihli ve 2014/206 E., 2014/474 K. sayılı ilâmı ile sanığın 5237 sayılı Kanun'un 116/4 maddesi uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, sanığın Mahkemenin 16.12.2014 tarihli konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan hükmü eski hâle getirme talepli olarak temyizi üzerine Mahkemenin 02.11.2023 tarihli ek kararı ile sanığın bu isteminin reddine karar verildiği, bu ek kararın da sanık tarafından temyiz edildiği belirlenerek yapılan incelemede;

Kararın açıklandığı tarihte Karabük T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda başka suçtan hükümlü olarak bulunan sanığa 29.12.2014 tarihinde tebliğ edilen kararda hükmün yasa yolu bildiriminde CMK'nın 263'ncü maddesine göre sanığın hükümlü bulunduğu ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunmak suretiyle veya bu hususta vereceği dilekçe ile kararı temyiz edebileceğinin belirtilmediğinden yapılan tebliğ işlemi usûle aykırı olsa da dosya içeriğindeki evraktan, sanığın 05.06.2020 tarihli uzlaşma talep ettiği dilekçesinden anlaşılacağı üzere sanığın karardan haberdar olduğu,

daha sonrasında sanığın 14.08.2023 28.09.2023, 30.10.2023 tarihli dilekçeleri ile Mahkemenin 16.12.2014 tarihli konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan kurulan mahkûmiyet hükmüne yönelik eski hâle getirme ve temyiz isteminde bulunması akabinde Mahkemenin 02.11.2023 tarihli ek kararıyla sanığın talebinin reddine karar verildiği ve 02.11.2023 tarihli ek kararın da sanık tarafından temyiz edildiği anlaşılmakla,

eski hâle getirme isteği hakkında karar verme yetkisi 5271 sayılı CMK'nın 42/1. maddesi uyarınca Yargıtayın ilgili dairesine ait olduğundan Mahkemenin 02.11.2023 tarihli ek kararın hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu belirlenerek yapılan incelemede;