Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/2986 K.2024/2630

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık ile müdafiinin temyiz istemlerinin, hükmün usûl ve yasaya aykırı olduğuna yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 17.03.2020 tarih ve 2019/74 Esas, 2020/187 Karar sayılı içtihadında da değinildiği üzere; sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-h maddesinin yanı sıra nitelikli hâl olarak kabul edilen 5237 sayılı Kanun’un 143. maddesinin de uygulanmasının talep edilmesi ve bu itibarla talep edilen cezanın alt sınırının 5 yıldan fazla olması nedeniyle, 5271 sayılı Kanun'un 150/3. maddesi uyarınca istemi aranmaksızın zorunlu olarak atanan müdafinin aynı Kanun'un 188/1. maddesi gereğince hükmün açıklandığı 09.05.2019 tarihli son oturumda hazır bulundurulması gerektiği gözetilmeden sanık müdafiinin yokluğunda karar verilerek aynı Kanun'un 289/1-e maddesine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,