Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/29971 K.2024/21640

Sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260/1 maddesi uyarınca temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu,

aynı Kanun’un 317. maddesi uyarınca temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü: Sanık ... hakkında katılan sanık ...'a yönelik silahla kasten yaralama, suça sürüklenen çocuk ... hakkında katılan sanık ...'ın aracına zarar verdiği iddiasıyla mala zarar verme suçundan dava açıldığı, sanık ...'ın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 86/3-e maddelerinde tanımlanan kasten yaralama, suça sürüklenen çocuk ...'un eyleminin aynı Kanun'un 151/1 maddesinde yer alan mala zarar verme suçunu oluşturduğu,

bu suçlar için öngörülen cezanın üst sınırına göre, sanık ... yönünden 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e maddesine göre hesaplanan 8 yıllık zamanaşımının, suça sürüklenen çocuk ... yönünden TCK’nın 66/1-e, 66/2 ve 67/4. maddelerine göre hesaplanan 5 yıl 4 aylık zamanaşımının 21.10.2015 tarihli mahkûmiyet hükmünden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması, Bozmayı gerektirmiş, katılan sanıklar ... ve ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,