Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/2999 K.2025/11902

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 22.10.2019 tarihli ve 2019/1193 Esas, 2019/2579 Karar sayılı kararının, sanık ve müdafii tarafından, 28.11.2019 tarihli ve 2019/1193 Esas, 2019/2579 Karar sayılı kararının, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde;

I. Sanık Hakkında Konut Dokunulmazlığının İhlâli ve Mala Zarar Verme Suçlarından Kurulan Hükümler Yönünden;

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin, 28.11.2019 tarihli ve 2019/1193 Esas, 2019/2579 Karar sayılı ek kararının; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 296/2. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin ek kararı temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçların, 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, REDDİ İLE EK KARARIN ONANMASINA,