Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3105 K.2025/10097

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık müdafiinin temyiz isteminin, yerel mahkemenin delillerin takdirinde isabetsiz davrandığına, sanığın suçlamayı kabul edip, müştekilerle aynı evde yaşadığını, daha sonra anlaştıklarını, şikayetlerini geri alacaklarını, beraatini talep ettiğini, pişman olduğunu, ara sıra aynı evde kaldıklarını beyan ettiği ve bu beyanların doğruluğunun müştekilerden sorulmadığına, sanık lehine hükümlerin uygulanmadığına ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

UYAP ortamından alınan nüfus kayıt örneğine göre sanığın karar tarihinden sonra, 07.04.2024 tarihinde öldüğü anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK’nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca ölüm nedeniyle hakkında düşme kararı verilmesinde zorunluluk bulunması,