Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3124 K.2024/6995

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...'ın yokluğunda verilen gerekçeli kararın sanığın doğrudan MERNİS adresine çıkarıldığı anlaşılmakla, “MERNİS adresi” ibaresi ile çıkarılan tebligat işleminin usûle aykırı olmasından dolayı, 18.08.2016 tarihinde yapılan tebliğ işleminin usûlüne uygun olmaması" nazara alınarak sanığın öğrenme üzerine verdiği 17.11.2016 tarihli temyiz dilekçesinin 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği süresinde olduğu, bu nedenle sanığın temyiz isteminin süresinde olmadığı gerekçesi ile temyiz isteminin reddine dair 18.11.2016 tarihli ve 2015/998 E., 2016/560 K. sayılı ek karara yönelik sanık müdafiinin süresinde yapmış olduğu temyiz isteminin kabûlüyle anılan ek karar kaldırılarak yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1) 02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Yasa'nın 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanıkların eylemlerine uyan 5237 sayılı Kanun'un 141/1. ve 151/1. maddelerinde düzenlenen hırsızlık ve mala zarar verme suçlarının uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2) Sanık ... hakkında hüküm kurulurken tekerrüre esas alınan Mersin 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/603 E., 2014/14 K. sayılı kararının 28.04.2016 tarihinde Yargıtay 22. Ceza Dairesinin 2015/26345 E., 2016/6862 K. sayılı kararı ile temyizde onanarak kesinleştiği, buna göre temyize konu suç tarihinden sonra anılan hükmün kesinleştiği ve tekerrüre esas teşkil etmeyeceği gözetilmeyerek yazılı şekilde karar verilmesi,

3) Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan Mersin 11. Asliye Ceza Mahkemesinin, 2014/63 E., 2015/226 K. sayılı kararında sanık hakkında birden fazla suçtan verilmiş cezalar olduğu nazara alınarak, bu cezalardan en ağırı olan hırsızlık suçundan verilen cezanın tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, ilâmın tamamının tekerrüre esas alınması suretiyle yazılı şekilde kararlar verilmesi,

4) Sanık ...'ın adlî sicil kaydında yer alan Adana 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.03.2015 tarihinde kesinleşen, 27.03.2013 tarihli ve 2012/996 Esas, 2013/199 Karar sayılı ilâmına konu hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından aldığı mahkûmiyet hükümleri tekerrüre esas alınarak, sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 58. maddesi uygulanmış ise de.

02.12.2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Yasa'nın 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemlerine uyan 5237 sayılı Kanun'un 141/1. ve 151/1. maddelerinde düzenlenen hırsızlık ve mala zarar verme suçlarının uzlaşma kapsamına alındığı nazara alındığında tekerrüre esas alınan bu ilâm sebebi ile uyarlama yargılaması yapılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

5) Sanıklar hakkında mükerrirlere özgü infaz rejimi ve denetimli serbestlik tedbirinin ne şekilde uygulanacağı, süresi ve bu hususta karar verecek merci 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun'un 108. maddesinde düzenlenmiş olup, aynı maddenin 5. fıkrası ile tekerrür dolayısıyla belirlenen denetim süresinde koşullu salıvermeye ilişkin hükümlerin uygulanacağı belirtilmiştir.

Bu nedenlerle denetimli serbestlik tedbirinin süresinin infaz aşamasında 5275 sayılı Kanun hükümleri uyarınca belirlenmesinin gerektiği gözetilerek 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58/7. maddesi gereğince hükümlü hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağının belirtilmesiyle yetinilmesi gerekirken, sanıklar hakkında tekerrür hükümleri uygulanırken infazı kısıtlar biçimde bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmesi,