Yargıtay 2. Ceza Dairesi E.2023/3145 K.2023/4598

KÜNYE

2. Ceza Dairesi 2023/3145 E., 2023/4598 K.

Mercii: Yargıtay
Karar tarihi: 18 Eylül 2023

Karar metni, Yargıtay Karar Arama kaynağından olduğu gibi aktarılmıştır; metne müdahale edilmemiştir. Kişisel veriler maskelenmiştir. Bu karar için özgün analiz henüz yazılmamıştır.

Karar Metni

392 kelime·2 dk okuma·4 bölüm

...

MAHKEMESİ

Ceza Dairesi

SAYISI

2019/1342 E., 2020/695 K.

SUÇLAR

Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlâli

HÜKÜM

İstinaf başvurusunun esastan reddi TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 10.03.2020 tarihli ve 2019/1342 Esas, 2020/695 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde gereği düşünüldü:

A. Sanık Hakkında Konut Dokunulmazlığının İhlâli Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Sanık hakkında, Ankara 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.04.2019 tarihli ve 2018/139 Esas, 2019/200 Karar sayılı kararı ile konut dokunulmazlığının ihlâli suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 116/1-4, 62. maddeleri uyarınca "10 ay" hapis cezası ile kurulan mahkûmiyet hükmüne konu cezanın türü ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı ve bu karara yönelik temyizin niteliği karşısında;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanığın temyiz isteminin, aynı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, REDDİNE,

SONUÇ / HÜKÜM

B. Sanık Hakkında Hırsızlık Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Sanık hakkında, Ankara 5. Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.04.2019 tarihli ve 2018/139 Esas, 2019/200 Karar sayılı kararı ile hırsızlık suçundan 5237 sayılı Kanun'un 142/2-h, 143, 62, 53. maddeleri uyarınca 6 yıl 3 ay hapis cezasına hükmedildiği, sanığın istinaf talebi üzerine Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesinin, 10.03.2020 tarihli ve 2019/1342 Esas, 2020/695 Karar sayılı ilâmı ile istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiği anlaşılmakla karara yönelik temyizin niteliği karşısında;

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 10.10.2019 tarihli ve 2019/9.MD-355 Esas, 2019/596 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; sanığın yokluğunda 10.03.2020 tarihinde verilen ve 23.03.2020 tarihinde usûlüne uygun şekilde tebliğ edilen karara karşı, 5271 sayılı Kanun’un 291/1. maddesinde belirlenen kanunî süre içerisinde, 24.03.2020 tarihli, temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu; ancak aynı Kanun’un 295/1. maddesinde öngörülen 7 günlük kanunî süre içerisinde temyiz nedenlerini içeren gerekçeli temyiz dilekçesini sunmadığı anlaşılmakla, sanığın temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Ankara 5. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

Yargıtay 2. Ceza Dairesi, E. 2023/3145, K. 2023/4598, 18 Eylül 2023 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama